bartoleta's profileBartoleta TeatroPhotosBlogListsMore Tools Help

Bartoleta Teatro

Grupo Aficionado de la A.VV. Ensanche "A" de Ferrol. (bartoletaferrol@hotmail.com)
1/21/2010

En lembranza de Andrés Pazos

 

Bartoleta Teatro lamenta profundamente o falecemento, fai escasos días, de Andrés Pazos, excelente persoa, entrañable amigo e extraordinario actor e mestre.
Andrés dirixiu no ano 1994 o Taller Municipal de Teatro do Concello de Ferrol, que foi, dalgún modo, a orixe de Bartoleta, deixando un indeleble recordo entre os seus participantes a quen soubo transmitir o seu amor á escena, o seu rigor na actividade teatral e o seu respecto pola creación artística.

 

Para Andrés o noso cariñoso recordo e estos versos:

 

"La tristeza del arpa es siempre alegre

por eso es que se siente libre y fábula

sus sobresaltos son como campanas

y sus campanas pasan como vértigos.

 

El arpa es la hechicera del teatro

sus escalas despiertan los silencios

y las manos del arpista nos seducen

y quedamos allí como cautivos."

 

                               M. Benedetti

 

http://www.elpais.com/articulo/cultura/Fallece/Andres/Pazos/actor/gallego/protagonista/Whisky/elpepucul/20100114elpepucul_3/Tes

 

http://www.otroscines.com/noticias_detalle.php?idnota=3749

 

http://www.laopinioncoruna.es/cultura/2010/01/15/cultura-fallece-actor-gallego-andres-pazos-protagonista-premiada-whisky/350403.html

 

 

 

12/2/2009

Estrea no Teatro Jofre: "O Segrdo da Frouxeira"

Participan nel varios compañeiros de Bartoleta Teatro (Moncho Pantín, Mario Cibeira, Pablo Rodríguez, Fernando Ocampo) e doutros grupos ferroláns (José Cabana, Xabier Anidos). Foi un traballo interesante nunha longa noite na praia de Frouxeira.

 

 

O vindeiro xoves 3 de decembro, ás 19,30, no Teatro Jofre, terá lugar a estrea do documental “O Segredo dá Frouxeira” centrado no asasinato, en 1937, do Alcalde republicano de Serantes, Alejandro Porto Leis e de Modesto del Río, Jesús Miño e Avelino Landeira, “paseados” con él por habelo protexido.

Participan nel, en aspectos de investigación, asesoramento ou figuración, numerosas persoas relacionadas coa A.C. “fuco buxán” e cos grupos de teatro afeccionado de Ferrol.

“O Segredo da Frouxeira – dí o seu director Xosé Abad - aborda un tema nunca suficientemente contado, pero desde unha perspectiva diferente, a dos conflitos e equívocos vividos polos familiares das vítimas. A perda, o saqueo, o silencio, a ameaza, a difamación, todo o que vai sucedendo despois de que os seus familiares fosen fusilados.

A carga emocional non impide ás familias, tamén vítimas da represión, reencontrarse e reclamar o recoñecemento da verdade, sen ningún ánimo de vinganza e construíndo unha historia de enorme dignidade”.

É unha produción de EAF Producións en coprodución coa TVG, coa subvención da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia,  o apoio da Concellería de Cultura do Concello de Ferrol, da Concellería de Cultura do Concello da Coruña, da Deputación da Coruña (Cultura), da Fundación 10 de Marzo (CC.OO.), da Asociación FucoBuxan, Asoc. Memoria Historica Democrática, Formateo e CG producións.

 

Máis información

 
11/28/2009

Mackie "O Navallas"

Por razóns técnicas vemonos obligados a diferir a estrea da obra, que estaba prevista para marzo. Pregamos disculpas.
Avisaremos oportunamenta da nova data. 
Mackie "O Navallas"
 
Adaptación de "A Ópera de Patacón" de Roberto Vidal Bolaño.
 
Dirixida por Helga Méndez
11/22/2009

Ferrol: Debate sobre o Teatro Galego

DIARIO DE FERROL :

Ferrol Domingo 22 de Noviembre de 2009 -  m.j.r. > Ferrol

O teatro galego enfróntase ó futuro co reto de desenvolver un público crítico e estable

Os logros e os problemas do teatro galego nestes últimos vinte anos e o traballo a desenvolver no futuro marcaron o debate sobre a escena do país co que a Fundación Caixa Galicia celebrou onte á mañá en Ferrol as súas dúas décadas de existencia. Na tertulia, moderada por Camilo Franco, participaron Manuel Lourenzo, Gustavo Pernas, Quique Peón e Cándido Pazó. Todos eles deron unha visión baseada na experiencia e tamén nos seus desexos de cara ó futuro.

Manuel Lourenzo lembrou os comezos do teatro galego cando, despois do deserto cultural da inmediata posguerra, empezou a xermolar a idea nun grupo que non tiña practicamente referencias de autores galegos nin a penas oportunidade de formarse en escolas de calidade dentro do Estado. Así, botouse man de América para comezar a camiñar. “Esa pobreza inicial foi a que me marcou”, explicaba. Como balance, apuntou que “das cousas que pensaba a miña xeración que podía chegar a haber, hai poucas”.

Gustavo Pernas, que tamén celebra este ano o vinte aniversario de Áncora Produccións, referiuse ós problemas de financiamento públicos e privados que padecen as compañías e tamén ós atrancos cos que se atopan á hora de poder amosar o seu traballo ó público. Tamén expresou a súa preocupación polo feito de que a mercantilización da cultura deixe fóra do circuíto propostas que non teñan unha rendibilidade económica aceptable. “Nestes tres últimos anos fóronse quedando no camiño as virtudes da cultura para abrazar o mercado”, asegurou.

O bailarín Quique Peón aportou a visión dalguén que desenvolveu durante décadas a súa carreira no eido tradicional e que recentemente deu o salto ós escenarios profesionais. El, desde Xacarandaina, buscou sempre a forma de transmitir dunha forma viva o folclore tradicional, sen desvirtualo. Esa mesma idea é a que mantén na súa nova aventura, baseándose nos movementos da danza tradicional. Ó pasar á escena profesional, confirmou as súas sospeitas. “Hai un prexuízo clarísimo cara ó noso, cara á lingua e cara a linguaxe nosa. Hai moito camiño por andar a este nivel. As posibilidades que ten a nosa linguaxe como danza son enormes e queda moito que explorar”.

Cándido Pazó subliñou o traballo feito en canto á formación dos actores, e á calidade das obras e das infraestruturas. Iso sitúanos en igualdade respecto a outros lugares de España. A eiva nestes momentos é conseguir unha relación estable co público. Segundo Pazó, o teatro galego xurdiu do empeño dun grupo de persoas, constituído en lobby, que loitou pola profesionalización e por ter unha infraestrutura axeitada, non foi debido a unha demanda apremiante do público. “Esa viaxe deixou unha herdanza histórica que ten algo de pernicioso porque sempre faltou esa terceira parte”, indicou. “O que interesa é a cidadanía, que teña esa necesidade de ser receptora de expresión estética. Como se crea un tecido de recepción é, para min, o gran cabalo de batalla”.

11/20/2009

Sábado 21 : Encuentro sobre Teatro, en Ferrol

LA VOZ DE GALICIA 18/11/2009

La sede de la Fundación Caixa Galicia en Ferrol (Cantón de Molíns) acogerá el sábado 21 de Noviembre, a las 12 del mediodía, un encuentro sobre el teatro gallego, Una mesa de debate para cuestionar y considerar la evolución y situación actual de la escena gallega, en la que participarán los dramaturgos Manuel Lourenzo, Cándido Pazó (estos dos, además de autores, directores e intérpretes) y Gustavo Pernas, el crítico, escritor y periodista Camilo Franco y el director y coreógrafo Quique Peón. Una mesa redonda con la que la Fundación quiere abrir «un diálogo sobre o presente, o pasado e o futuro da escena galega, contando tamén coa participación do público».

Se da la circunstancia de que se cumplen precisamente ahora 20 años de la fundación, por parte de Gustavo Pernas, de Áncora Producións, así como del estreno, por parte de Cándido Pazó, de una de sus obras más conocidas, O Merlo Branco .

Y fue 1989, también, el año en el que Xacarandaina, la formación que Quique Peón dirige, participaba en Francia en el Festival Internacional de Dax. El mismo año, por cierto, en el que Manuel Lourenzo actuaba en su sexta película, Urxa , una obra de Alfredo García Pinal y Carlos López Piñeiro.

11/14/2009

Trata de YouTube - Un dia no Circo

 

Cita

YouTube - Un dia no Circo
  

Trata de YouTube - Adeus Kantor Promo

  

Cita

YouTube - Adeus Kantor Promo
  
5/27/2009

Mércores, 3 de xuño: Tertulia no Teatro Jofre.

                                                                                                             
Organizada pola
Asociación de Amig@s do Teatro Jofre
 
 
Mércores 3 de xuño, ás 20 h.
Sala do Ambigú do Teatro Jofre
 
Tertulia - Presentación
 
"BAILADELA DA MORTE DITOSA"
de Roberto Vidal Bolaño e Teatro de Ningures
3/27/2009

27 DE MARZO: DIA MUNDIAL DEL TEATRO

 

Todos los años, el Instituto Internacional del Teatro-ITI organiza junto con la UNESCO una ceremonia de lectura del Mensaje para el Día Mundial del Teatro. Este 27 de Marzo, el autor del Mensaje es

Augusto Boal,

dramaturgo, escritor y director de teatro brasileño, que desarrolló el ‘teatro del oprimido', método y formulación teórica de un teatro democrático, del pueblo. El pasado 2008 fue Candidato al Premio Nobel de la Paz. Exiliado en Estados Unidos en 1953, para volver a Brasil dos años después donde asume la dirección artística del Teatro de Arena de São Paulo. Entre sus obras se encuentran ‘JaneSpitfire' o la sambópera sobre la ópera ‘Carmen'.

 Mensaje del Día Mundial del Teatro

-Augusto Boal-

Todas las sociedades humanas son espectaculares en su vida cotidiana y producen espectáculos en momentos especiales. Son espectaculares como forma de organización social y producen espectáculos como este que ustedes han venido a ver.
Aunque inconscientemente, las relaciones humanas se estructuran de forma teatral: el uso del espacio, el lenguaje del cuerpo, la elección de las palabras y la modulación de las voces, la confrontación de ideas y pasiones, todo lo que hacemos en el escenario lo hacemos siempre en nuestras vidas: ¡nosotros somos teatro!

No sólo las bodas y los funerales son espectáculos, también los rituales cotidianos que, por su familiaridad, no nos llegan a la consciencia. No sólo pompas, sino también el café de la mañana y los buenos días, los tímidos enamoramientos, los grandes conflictos pasionales, una sesión del Senado o una reunión diplomática; todo es teatro.

Una de las principales funciones de nuestro arte es hacer conscientes esos espectáculos de la vida diaria donde los actores son los propios espectadores y el escenario es la platea y la platea, escenario. Somos todos artistas: haciendo teatro, aprendemos a ver aquello que resalta a los ojos, pero que somos incapaces de ver al estar tan habituados a mirarlo. Lo que nos es familiar se convierte en invisible: hacer teatro, al contrario, ilumina el escenario de nuestra vida cotidiana.

En septiembre del año pasado fuimos sorprendidos por una revelación teatral: nosotros pensábamos que vivíamos en un mundo seguro, a pesar de las guerras, genocidios, hecatombes y torturas que estaban acaeciendo, sí, pero lejos de nosotros, en países distantes y salvajes. Nosotros que vivíamos seguros con nuestro dinero guardado en un banco respetable o en las manos de un honesto corredor de Bolsa, fuimos informados de que ese dinero no existía, era virtual, fea ficción de algunos economistas que no eran ficción, ni eran seguros, ni respetables. No pasaba de ser mal teatro con triste enredo, donde pocos ganaban mucho y muchos perdían todo. Políticos de los países ricos se encerraban en reuniones secretas y de ahí salían con soluciones mágicas. Nosotros, las víctimas de sus decisiones, continuábamos de espectadores sentados en la última fila de las gradas.

Veinte años atrás, yo dirigí ‘Fedra' de Racine, en Río de Janeiro. El escenario era pobre: en el suelo, pieles de vaca, alrededor, bambúes. Antes de comenzar el espectáculo, les decía a mis actores: "Ahora acaba la ficción que hacemos en el día a día. Cuando crucemos esos bambúes, allá en el escenario, ninguno de vosotros tiene el derecho de mentir. El Teatro es la Verdad Escondida."

Viendo el mundo, además de las apariencias, vemos a opresores y oprimidos en todas las sociedades, etnias, géneros, clases y castas, vemos el mundo injusto y cruel. Tenemos la obligación de inventar otro mundo porque sabemos que otro mundo es posible. Pero nos incumbe a nosotros el construirlo con nuestras manos entrando en escena, en el escenario y en la vida.

Asistan al espectáculo que va a comenzar; después, en sus casas con sus amigos, hagan sus obras ustedes mismos y vean lo que jamás pudieron ver: aquello que salta a nuestros ojos. El teatro no puede ser solamente un evento, ¡es forma de vida!

Actores somos todos nosotros, el ciudadano no es aquel que vive en sociedad: ¡es aquel que la transforma!

¡¡ VIVA EL TEATRO !!

 

bartoleta teatro

Occupation
Interests
Creado en 1997. Continuador del Taller Municipal de Teatro de Ferrol. Por él han pasado más de 50 actrices y actores de todas las edades. Actualmente patrocinado por Asoc. Vecinos "Ensanche A" - Ferrol.
Photo 1 of 77

Video

 

Video

 

Video

 

Video

 
¡Grazas pola tua visita!
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
¡Felices fiestas!¡Feliz año nuevo!  
Un abrazo Bartoleta!!!!

Nuria.
Dec. 23
Ramirowrote:
¡Hola a todos! Soy un antiguo miembro de aquesta venerable cofradía de cómicos llamada "Bartoleta". Poco ha tuve el gusto de veros y escucharos en Mugardos y también de saludaros. Si agora tomo la pluma, vençiendo el desánimo y el quebranto en que me tienen mi edad provecta y los muchos sinsabores que a lo largo della he padecido, como pecador que soy (¡ y válame el Criador, assí como yo dellos m'arrepiento cada hora), es por las dos razones que os digo a renglón seguido. Sepan Vuesas Merçedes que:
-primero, he visto al buen rei Micomicón ( que, siendo uno, vale por dos) y me ha hablado del mucho plazer que tomaría si oviesse ocasión de un encuentro con los sus antiguos compañones de tablas.
-segundo, que si os veis con ánimo y no teméis que se manquen e descoyunten las vuestras mandíbulas con la mucha risa que podéis aver, os paséis por Youtube y busquéis dos sátiras políticas, apenas unos retablillos o cantares de ciego, que he tenido el atrevimiento  de poner en la escena de Internet y que llevan por título: "Rias infernais" y "O concello dos mortos vivintes".
Ya responderéis, amigos. Mientras tanto, un abrazo y.... ¡mucha mierda!
Aug. 28
No list items have been added yet.